Archive for ตุลาคม, 2007

เจ้านาย
สั่ง
ฝน


อายุยืน

19ต.ค.07

สุรศักดิ์มายืนรอแฟนที่ห้างแห่งหนึ่ง เขารอแฟนนานมากจึงคิดจะไปล้างหน้า หลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กวัยรุ่นกำลังนั่งกินช็อกโกแล็ต ทอฟฟี่ น้ำอัดลม เขาจึงเดินเข้าไปเตือน
สุรศักดิ์ :     น้อง น้องรู้ไหมว่าของพวกนี้ไม่มีประโยชน์
เด็กวัยรุ่น :   รู้เพ่ ก็ผมกินประจำ
สุรศักดิ์ :     อ้าว แล้วน้องไม่เป็นไรหรือ
เด็กวัยรุ่น :   ปู่ผมอายุ 100 ปี
สุรศักดิ์ :     ปู่น้องกินของพวกนี้ประจำเหมือนกันเรอะ
เด็กวัยรุ่น :   ป่าว
สุรศักดิ์ :     แล้วเอาปู่มาอ้างทำไม
เด็กวัยรุ่น :   ปู่ผมไม่เคยยุ่งเรื่องชาวบ้าน อายุเลยยืน
สุรศักดิ์ :     ????????


ร้างไร้

19ต.ค.07

เหม่อ เหม่อ ลอย ลอย อย่างนี้
เหงา เหงา ทุกที หวิวไหว
เศร้า เศร้า ลึกลึก ในใจ
เพ้อไป ไกลไกล เงียบงัน
เฝ้าคอย รอคอย ละเมอหา
เพรียกพร่ำ น้ำตารินไหล
ไกลห่าง ครึ่งฟ้า ห่างไกล
หัวใจ เพ้อไป ด้านชา
ฟ้ากว้าง กว้างไกล สุดฟ้า
ลมพัด พัดมา ไหวไหว
ดาวพร่าง พร่างพราย เกินใจ
ใจว่าง ว่างไป ต้องการ
คิดถึง ยิ่งคิด คิดถึง
พรั่นพรึง เพราะเขา เลยผ่าน
เจ็บช้ำ ร้อนรน ร้าวราน
ซมซาน ร้างไร้ ฝ่ายเดียว


เราอยู่ในที่เดียวกัน…
เราอยู่ใกล้กัน…
เธอและฉัน ต่างอยากได้ อยากจับจอง อยากยึดครอง…มัน
ฉันเข้าใจ ว่าการได้ยึดครอง…แต่เพียงผู้เดียว
มัน…จะทำให้บางช่วงของชีวิตเธอ
ไม่ไหวเอน
มีหลักให้ยึด ให้พึ่งพิง
แต่…
ใครบางคน รวมทั้งฉัน
ต่างก็ต้องการ…มัน
ถ้าเธอยึดครองไว้แต่เพียงผู้เดียว
แล้วไม่สนใจใครๆที่ล้อมรอบกายเธอ รวมทั้งฉัน
ถึงไม่อยากทำ แต่ฉันจะต้องทำ
ฉันจะเป็นมือที่สาม ระหว่างเธอกับ…มัน
ฉันจะมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม
แล้วแทรกมือเข้าไป ระหว่างอ้อมกอดของเธอกับ…มัน
ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอได้รู้ว่า…
มัน…ไม่ใช่ของๆเธอเพียงคนเดียว
มัน…เป็นของที่ต้องใช้ร่วมกัน
เบื่อพวกชอบยึดเสาเพียงคนเดียวบน BTS
คนอื่นๆเค้าหัวจะทิ่มอยู่แล้ว


ไม่ใช่ตัว
ไม่ใช่หัว
ไม่ใช่ตึก
ไม่ใช่ความดัน
แล้วก็ไม่ใช่ความดันทุรัง
ไม่ใช่การศึกษา
ไม่ใช่เกรดเฉลี่ย
ไม่ใช่อุณหภูมิ
ไม่ใช่เสป็ค
แล้วก็ไม่ใช่ความหวัง
แต่มันคือ
คลอเรสเตอรอล
หรือไขมันชั้นเลว
ผลตรวจสุขภาพประจำปีออกมาแล้ว
มันเป็นอย่างเดียวที่สูงผิดปกติ


ของบางสิ่ง อะไรบางอย่าง หรือใครบางคน
เริ่มต้น อาจเพียงผ่านเข้ามาในชีวิต
ไร้ซึ่งคุณค่า อยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ
ไม่อยากจะรับ ไม่อยากจะเห็น ไม่อยากจะรู้สึก
จนมันค่อยๆ เข้ามา ค่อยๆ เข้ามา
จากความห่างเหิน เริ่มเปลี่ยนเป็นความเคยคุ้น
จากรู้สึกติดๆขัดๆ กลับเป็นลื่นไหล
แล้วส่วนเกิน ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่ง
โดยไม่รู้ตัว…
จนวันหนึ่ง…
ส่วนเกิน ที่เราไม่เคยต้องการ …ห่างหาย
ส่วนเกิน ที่เราเคยปฏิเสธ …มีรอยรั่ว
ส่วนเกิน หลุด…ออกไปจากชีวิต
ชีวิตที่เคยมี …จึงขาด
สิ่งที่เคยคิด ว่ามันคือส่วนเกิน
กลับเป็น
ส่วนเกินที่เราต้องการ
อยากให้กลับมาเป็นส่วนเกิน
แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่ง
อีกครั้ง
ฟันที่เคยอุดไว้…หลุด