ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน
เราก็ศิษย์มีอาจารย์ หนึ่งบ้าง
เราผิดท่านประหาร เราชอบ
เราบ่ผิดท่านมาล้าง ดาบนั้นคืนสนอง

ศรีปราชญ์


ร้องเถิดร้องเพลง ถ้าอยากจะร้องจงร้องไป
ร้องเถิดร้องไห้ ถ้าได้ร้องแล้วลืมมัน
เผลอไปรักใคร เขาไม่รักไม่ยักมัน
แล้วก็แล้วกัน บอกว่าตัวฉันสบายดี

เศร้าเสียใจสนุกตรงไหนเสียน้ำตา
ใช้เวลาเศร้าน้อยๆ ก็คงดี
ฟ้าก็แสนไกลจ้องตรงไหนก็โสภี
ดูซิดูซี้..ว่าโลกใบนี้ช่างดีจัง ผู้คนมากมายก่ายกอง

จ้องมองตั้งใจจะมองหา
รอถึงเวลาจะไขว่จะคว้าทำความดี
แต่ใครเล่าใคร จะไปตั้งใจอะไรจะมาชี้
คนเรียกคนดี ติดที่เขาเอาใจใคร

ฟ้าสีครามเมฆปุยขาวมีสองปุย
สวยทั้งสองปุยอยู่ที่เขาที่เราคุย
ฟ้าที่แสนงามแขวนเมฆขาวเป็นร้อยปุย
ปุยทุกปุย ปุยจะสดสวยเพราะเราดู

ถนนสีเทาเขม่าควันพิษก็สีเทา
หิวก็หาเอา ป่วยตัวร้อนก็นอนไว
เหงาก็พบคน โลกสับสนมีเยอะไป
เพลียก็ตรงไป เก็บโลกสดใสไว้บนเตียง

เฉลียง


เสียงลือเสียงเล่าอ้าง            อันใด พี่เอย 

เสียงย่อมยอยศใคร             ทั่วหล้า

สองเขือพี่หลับใหล              ลืมตื่น ฤๅพี่ 

สองพี่คิดเองอ้า                  อย่าได้ถามเผือ

  ลิลิตพระลอ
โคลงที่ท่องได้มาตั้งแต่เด็ก


A: วันก่อนครับ

B: ทำไมครับ

A: ผมไปแฟมิลี่มาร์ท ตรงซอยคอนแวนต์ครับ ซื้อของบ้างอะไรบ้าง

B: แล้วยังไงครับ

A: พอจ่ายเงินเสร็จ คนขายก็ให้หลอดยาวมาด้วยครับ

B: แหม ซื้อนมขวดใหญ่ เอามาดื่มโด๊ปล่ะสิ

A: ผมซื้อน้ำยาล้างห้องน้ำครับ

B: !!!

หัดเขียนวันก่อนครับบ้าง อิอิ


ห่าง

17เม.ย.11

เวลาห่าง…

กายห่าง…

ใจไม่ห่าง…


อย่าเผลอเชียวนะ เพราะว่าเผลอเพียงแป๊บเดียว รู้ตัวอีกที ก็จะไม่ได้อัพบล็อกไป 7 เดือน แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
เวลาผ่านไปเหมือนรถไฟวิ่งผ่านหน้า ได้ยินเสียงปรู๊ดเดียวแล้วก็ผ่านไป มัวแต่เผลอเรอ สะดุ้งขึ้นมาอีกที ขบวนสุดท้ายก็ไปซะแล้ว

สุดท้ายก็ต้องมานั่งทบทวน ว่าเอ๊ะช่วงเวลาที่หายไป เราทำอะไรอยู่นะ


รู้สึกเหมือนจุกๆอยู่ในท้อง
พอได้รับรู้ความจริง
มีความจริง ก็แปลว่ามีความไม่จริงอยู่ด้วย
แล้วเมื่อความไม่จริงถูกเผยออกมา
ก็เลยต้องมานั่งจุกๆสะอึกๆอยู่อย่างงี้

แล้วเมื่อรู้เข้าอีก ว่าเป็นคนหลายคน ที่รวมตัวกันก่อความไม่จริงขึ้น
เพียงแค่ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว
เมินเฉยต่อความรู้สึกของใครๆอีกหลายๆคน

ก็เลยยิ่งช็อกเข้าไปใหญ่

บอกได้คำเดียวว่า -เซ็ง-


ยังไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น

หลังจากที่พยายามเช็คข้อมูลจากใครหลายๆคนแล้ว ว่ามีใครไปเคาท์ดาวน์ที่ซานติก้าบ้าง

เหตุการณ์ผ่านไปหลายวัน เพิ่งได้รับรู้วันนี้ ว่าเธอก็เป็นคนหนึ่ง ที่อยู่ที่นั่นวันนั้น

ไม่รู้อะไรดลใจให้เพื่อนๆไปที่นั่น คืนนั้น

ไม่รู้อะไรดลใจให้ย้ายจากโต๊ะหน้าประตูไปที่หน้าเวที

ไม่รู้ว่าทำไมมือของเธอที่เกาะกุมเพื่อนไว้ จึงไม่แน่นพอที่จะพาเธอออกมาได้ทัน

 

หรือใครบางคนกำหนดเอาไว้แล้ว ว่าเธอจะต้องไปที่นั่น

เพื่อพบเจอกับเหตุการณ์นั้น

หรือเธอจะไม่มีสิทธิ์แม้การได้หายใจสูดอากาศยามเช้าของปี 2009

 

ไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน

ขอให้เธอรู้ไว้

ว่าพวกเราจะคิดถึงเธอตลอดไป


Happy Birthday

หนังเรื่องแรกของปีนี้ที่ไปดู หลังจากที่พยายามคะยั้นคะยอคนรอบข้างหลายต่อหลายคนให้ไปดูเป็นเพื่อน ในที่สุดก็มีคนหลวมตัวไปด้วยจนได้

ถ้าคนหนึ่งเลิกรัก อีกคนหนึ่งตาย

คนธรรมดาอย่างเรา ตอนที่โดนเลิกรัก ก็แค่เศร้า เสียใจ ร้องไห้

แต่ไม่ถึงกับตาย

แต่กับคนบางคน ถ้าโดนเลิกรัก ตาย

 

หนังดีจัง

 

น้ำตาแรกของปี 2009 ไหลในโรงหนังเนี่ยแหละ


หมอก

28ธ.ค.08

ปกคลุม
บดบัง
หม่นมัว




๏ หมวดหมู่ ๏

๏ ขอบคุณทุกคลิก ๏

  • 7,109 คลิก ตั้งแต่ มกราคม 2008

๏ อย่าลืมกันนะ ๏

ว่างๆ แวะมาเยี่ยมเยียนกันใหม่นะคะ...